Budynek przy ul. Leszczynki 177, w który od 1 września 2003  r. funkcjonowało Stowarzyszenie oraz realizowało tam swoje projekty, zostanie wyburzony ze względu na konieczność rozbudowy ul Leszczynki.

Paweł Kukiz, też w wulgarny sposób śpiewał, że nienawidzi polityków. Nikt nie  złożył doniesienia. Widocznie wszyscy się z nim zgadzają?

Grupa jest przeznaczona dla osób, dla których problemy dotyczące kontaktów z innymi są źródłem podstawowego życiowego cierpienia i dla tych, którzy mają kłopoty z wchodzeniem w kontakt, borykają się z nieśmiałością, nie potrafią wyrażać swoich potrzeb i uczuć. Praca w grupie nastawiona jest na relacje między ludźmi.  Pozwala rozpoznać własny styl wchodzenia w relacje z innymi.  Pomaga rozpoznawać motywacje swoich zachowań, rozumieć je i brać za nie odpowiedzialność. Uczestnicy odkrywają w jaki sposób nawiązują i rozwijają kontakty.  Dzięki takim odkryciom mogą lepiej zrozumieć własne trudności w relacjach. Udział w grupie może przywracać nadzieję, poczucie odpowiedzialności i woli. Sprzyja refleksji, może stanowić początek pożądanej zmiany. Może być jednorazowym zamkniętym doświadczeniem pracy nad sobą i swoim rozwojem lub stać się motywacją do kontynuowania tej pracy w innych formach.

Spotkania grupy odbywać się będą od 1 lutego 2010 do 13 grudnia 2010, w poniedziałki od godziny 17.00 do 19.00.

Prowadzący: Anna Ellwart  i Karolina Grotek

Osoby zainteresowane prosimy o kontakt: OIK, Gdynia, ul. Leszczynki 177, telefon: 058 622 22 22 (czynny całą dobę).

W zmęczeniu i uniesieniu wracam z tej wigilii, a w samochodowym radiu po raz kolejny tego dnia słyszę o dzieciakach w mikołajowych czapkach, które gdzieś tam w Warszawie i okolicach roznoszą paczki do dzieci, dla których zapewne będzie to jedyny świąteczny prezent. Słucham ludzi, którzy dzwonią i podaja adresy takich dzieci z sąsiedztwa, słucham relacji mikołajów – wolontariuszy, którzy te paczki roznoszą.  Gdzieś tam głęboko czuję, że w tym dniu jesteśmy do siebie bardzo podobni, i to nie tylko dlatego, że my też nosimy czerwone czapki.  Myślę, że pewnie w naszej okolicy też są takie dzieci, i że my też możemy przynieść im trochę radości.

Jest rok 1997, wigilia Bożego Narodzenia. W budynku YMCA przy ul. Żeromskiego już spokojnie. W ramach akcji Pogotowie św. Mikołaja większość paczek została  rozniesiona. Kilka godzin wcześniej dziesiątki wolontariuszy ładowało paczki do pomarańczowych worków na ziemniaki, brało rozpiskę adresów,  czerwone czapki i ruszało roznosić lub rozwozić paczki do domów ubogich dzieci. Kilka dni wcześniej ci sami wolontariusze w supermarketach zachęcali kupujących do podarowania słodyczy, z których zrobione miały być paczki, poszukiwali sponsorów wśród trójmiejskich firm, chodzili z puszkami po mieście zbierając pieniądze, za które można było kupić owoce. Zorganizowanie Akcji okazało się mozliwe. Wystarczył jeden telefon do Radia ZET, współorganizatora akcji. Tam uzyskałem kontakty do osób z Banku Żywności, które kierowały akcją. Spotkaliśmy się dwa razy i było tak jakbyśmy znali się od lat. Po prostu nadawaliśmy na tej samej fali, wszystko inne było już bardzo proste.

Kolejne lata. Akcje odbywają się co roku, zmieniają się partnerzy, trochę zmienia sie formuła. Nie pracujemy już w YMCA. RAZEM założyliśmy stowarzyszenie, które teraz organizuje akcję. Z akcji odłączyła się Gazeta Wyborcza – to krok wstecz, lokalne oddziały GW świetnie spełniały swoją rolę informując społeczność o akcji, stwarzając jej (społeczności) możliwość uczestniczenia w akcji. W kolejnym roku Radio Zet skomercjalizowało akcje. Za sponsorskie pieniądze zakupiło zestawy słodyczy i dostarczało je do odbiorców za pośrednictwem firmy kurierskiej, marginalizując przy tym udział wolontariuszy. W naszym przekonaniu to źle zainwestowane pieniądze. Gdyby ułamek tej kwoty przeznaczyć na wsparcie wolontariuszy (promocja akcji, szkolenie, trochę gadżetów) to zarówno paczki jak i transport byłby bezpłatny a setki ludzi miały by możliwość zaangażowania się w akcję. Nie podoba nam się to, i nie możemy tego zmienić. Robimy to po swojemu. Uważamy że równie ważne jak sam fakt przekazania paczki jest sposób w jaki to się robi: możliwość podzielenia się słodyczami prze tysiące mieszkańców Gdyni, możliwość uczestniczenia w akcji setek młodych wolontariuszy i dziesiątek organizacji i instytucji. Robimy to RAZEM, z tego działania każdy dla siebie czerpie wiele niematerialnych korzyści, to oczywiste.

A więc, od roku 2001 robimy to po swojemu. Mamy własna nazwę „ Być jak św. Mikołaj”, własne logo i pomysły. Poza zbiórką słodyczy, zbieramy w szkołach pluszaki, angażujemy klasy i nauczycieli, robimy festyny i licytacje.  Mamy niezawodnych partnerów, coraz większe doświadczenie i wspaniałych pełnych poświecenia liderów, z którymi później już po akcji wspólnie się bawimy, szkolimy i podróżujemy.

Mijają lata, wolontariusze „już nie chłopcy, lecz mężczyźni, Już kobiety, nie dziewczyny ” Pora przekazać pałeczkę, dać szanse młodym, nowej jakości, nowym pomysłom, nowej aktywności. Od 2006 roku akcje organizuje Stowarzyszenie „Eleusis”

Opowieść wigilijna to wspaniała bajka z morałem na zakończenie,. W mojej opowieści ani zakończenia, ani morału. To dobrze, niech to będzie niekończąca się opowieść, a ci którzy ja teraz piszą niech uczą się przez swoje doświadczanie.

Z systemem walczyłem jak potrafiłem. I walczę dalej. Więc na przekór tym uwarunkowaniom, i na złość nieistniejącemu systemowi, ucieszę się i tą radością podzielę się wszem i wobec. Otóż zostałem zaproszony na opłatkowe spotkanie do Gdyńskiego Centrum Organizacji Pozarządowych, miejsca w którym kiedyś pracowałem. Z pewną nieśmiałością i bez przeczucia poszedłem, ot choćby dlatego aby spotkać starych znajomych. Można by powiedzieć, że spotkanie opłatkowe  jakich wiele, był opłatek, były życzenia, i było zaskoczenie. W imieniu Prezydenta Miasta, Anna Białek wręczyła mi oraz dwóm innym osobom podziękowania za wkład i zaangażowanie w budowanie w Gdyni środowiska organizacji pozarządowych.

Podziękowanie ma związek z otrzymaniem przez Gdynię Europejskiej Nagrody Sektora Publicznego. Poza mną podziękowania otrzymała Alicja (Marta) Jarzębińska i Jacek Szpakowski, dwie osoby związane z GCOP od początku jego istnienia, niezwykle zaangażowane i czujące sektor, jego ludzi. Tym większy zaszczyt dla mnie, że w takim towarzystwie.